Kuzey Makedonya Türk toplumu yıllardır hakça temsil ilkesinin tam anlamıyla uygulanmasını talep ediyor. Sivil toplum kuruluşları, aydınlar ve toplumun farklı kesimleri bu konuda sürekli görüş ve öneriler ortaya koyuyor. Ancak sesimiz çoğu zaman kendi içimizde yankılanıyor.
Meclis’te görüşülmeye başlanan Uygun ve Adil Temsil Kanun Taslağı, uzun yıllardır tartışılan temsil meselesini yeniden gündeme taşıdı. Balansör sisteminin kaldırılmasının ardından hazırlanan bu taslak, kamu kurumlarında temsiliyet ile liyakati birlikte ele almayı amaçlıyor.
Fakat göz ardı edilmemesi gereken temel bir gerçek var: Türk toplumunun yasama ve yürütme organlarında yeterli düzeyde temsil edilmemesi. Bu durum, alınacak kararların ne kadar etkin uygulanacağı konusunda soru işaretleri doğuruyor. Çünkü mesele sadece düzenleme yapmak değil, uygulamayı takip edecek ve denetleyecek mekanizmaların içinde yer alabilmektir.
Ayrıca hakça temsil konusunda mevcut durumun tüm açıklığıyla ortaya konulması gerekiyor. Türk olmayıp Türk kotasından istihdam edilenlerin varlığı ve devlet kurumlarında Türklerin gerçek temsil oranı şeffaf biçimde değerlendirilmelidir. Sorun doğru tespit edilmeden çözüm üretilemez.
Ne var ki tartışmalar yine esas meseleden uzaklaşıyor. Çözümleri konuşmak yerine, kimin daha görünür olduğu ve kimin daha fazla girişimde bulunduğu üzerine yoğunlaşıyoruz.
Oysa asıl sorun, giderek derinleşen parçalanmışlıktır. Dağınık kaldıkça siyasi etki gücümüz azalıyor, ortak taleplerimizi güçlü bir şekilde savunma imkânımız zayıflıyor.
Artık yeni bir anlayışa ihtiyaç var.
Tecrübeyi koruyan, gençlere alan açan ve kişisel rekabet yerine ortak hedefleri önceleyen bir anlayışa…
Eğer bu döngüyü kırmak istiyorsak; kişileri değil ilkeleri, günü değil geleceği, bireysel hesapları değil toplumsal menfaatleri merkeze koymalıyız.
Aksi hâlde konuşmaya devam ederiz.
Ama yine yalnızca kendi kendimize.













